D. Deuterokatechumenatu


Swoje szczególne powołanie i zadanie Ruch Światło-Życie widzi w prowadzeniu we wspólnotach lokalnych różnego rodzaju grup o charakterze katechumenalnym (deuterokatechumenalnym), wywodzących się z akcji ewangelizacyjnych i z oaz rekolekcyjnych. W tej pracy Ruch dostrzega najlepszą drogę do formowania uczniów Pana i dojrzałych chrześcijan oraz przyszłych apostołów świeckich, którzy przejmą różnego rodzaju diakonię we wspólnotach lokalnych. Dla realizacji tego zadania istnieje w ramach Diakonii Jedności Ruchu Światło-Życie diakonia Deuterokatechumenatu (Por. Projekt statutu CDJ 51).

Potrzeba powołania tej diakoni w Ruchu pojawiła się w chwili określenia drogi wzrastania ku pełni chrześcijaństwa, proponowanej przez Ruch, jako deuterokatechumenatu. Podstawą uporządkowania w systemie deuterokatechumenalnym narastającego przez lata programu formacyjnego był wydany w roku 1972 w Rzymie posoborowy dokument Ordo initiationis christianae adultorum.

System katechumenalny pojawia się w swoich istotnych elementach w wielu współczesnych ruchach odnowy, pod różnymi nazwami i z adaptacją do różnych konkretnych warunków. Zasadnicze etapy formacyjne w tym systemie to:

  • Ewangelizacja (pierwsza ewangelizacja),
  • Postewangelizacja (prekatechumenat),
  • Katechumenat,
  • Mistagogia, czyli wdrażanie w życie wspólnoty eklezjalnej.

Diakonia deuterokatechumenatu to zespół osób czuwających nad drogą dojrzewania w wierze różnych grup stanowych i wiekowych. Konkretne zadania diakoni deuterokatechumenatu to:

  • współpraca z diakonią jedności (na szczeblu diecezjalnym) w przygotowaniu i przeprowadzeniu ogólnodiecezjalnego pooazowego dnia wspólnoty, przygotowanie godziny świadectwa i prezentacji,
  • powiadomienie o tym dniu wszystkich uczestników oaz w całej diecezji;
  • orientowanie się ile jest rejonów w diecezji, grup formacyjnych (po którym stopniu oazy) w rejonie;
  • troska o to (we współpracy z diakonią deuterokatechumenatu oaz wielkich), aby wszyscy uczestnicy oaz znaleźli się w grupach formacyjnych, aby wiedzieli do jakiego należą rejonu i gdzie się będą spotykali na dniach wspólnoty;
  • troska o to, aby wszystkie wspólnoty deuterokatechumenalne w rejonie miały swoich księży moderatorów;
  • kierowanie do grup deuterokatechumenalnych I stopnia tych osób, które przeżyły ewangelizację i formację postewangelizacyjną, a nie mogły przeżyć Oazy Nowego Życia I stopnia;
  • troska o odpowiednią liczbę materiałów formacyjnych do pracy w małych grupach: konspekty dla animatorów, notatniki dla uczestników (współpraca z diakonią słowa);
  • pomoc w przygotowaniu i przeprowadzeniu obrzędu przyjęcia do deuterokatechumenatu (na początku Adwentu, najlepiej 8 grudnia w święto patronalne Ruchu);
  • współpraca z diakonią liturgii i modlitwy w przygotowaniu i przeprowadzeniu celebracji Słowa Bożego na zakończenie formacji każdego z Dziesięciu kroków ku dojrzałości chrześcijańskiej;
  • współpraca z diakonią jedności w przygotowaniu i przeprowadzeniu dni wspólnoty w rejonie, szczególnie godziny świadectwa (która daje obraz pracy w małych grupach);
  • troska o to, aby wszyscy uczestnicy II etapu formacji deuterokatechumenalnej mogli przeżyć Triduum Paschalne jako rekolekcje w jednym z ośrodków centralnych, diecezjalnych czy rejonowych;
  • wspomaganie animatorów małych grup, wspólne spotkania z nimi podczas dni wspólnoty animatorów;
  • troska o to, aby w małych grupach rzeczywiście dokonywała się formacja ku dojrzałej wierze, a nie zaliczanie kolejnych etapów wyznaczonych przez program;
  • troska o to (z diakonią oaz rekolekcyjnych), aby osoby, które rzeczywiście przeżyły całoroczną formację i wyrażają chęć uczestnictwa w oazie rekolekcyjnej następnego stopnia, miały zapewnione miejsce w oazie.

Diakonię deuterokatechumenatu może podjąć każda osoba, która sama przeszła formacje deuterokatechumenalną w Ruchu i ma wyraźną wizję jej drogi i celu. Cenne byłoby też przygotowanie dodatkowe, np. przez studium katechetyczne, które daje podstawę do uzyskania misji kanonicznej.

Diakonia deuterokatechumenatu w parafii powinna być wspólnotą zdolną do przyjęcia osób dorosłych zgłaszających się do chrztu, aby we współpracy z duszpasterzem przygotować je do tego sakramentu. Powinna również wspomagać modlitwą, świadectwem życia i katechezami osoby przygotowujące się do bierzmowania.