Diakonia Jedności


Pierwszym i podstawowym zadaniem diakonii jedności Ruchu jest diakonia na rzecz jego samego: dla jego rozwoju wewnętrznego i zewnętrznego, dla realizacji programu formacyjnego, formowania diakonii, dla jego jedności. Chodzi bowiem o stworzenie i utrzymanie w sprawności samego narzędzia, które ma służyć posoborowej odnowie Kościoła. Jedność jest warunkiem owocności posługi Ruchu i sprawdzianem, czy pozostaje on pod działaniem Ducha Świętego, Ducha Jedności. Jedność to być albo nie być naszego Ruchu, dlatego pielęgnowanie jedności musi być stałą troską diakonii jedności i wszystkich innych diakonii. Diakonia jedności zajmuje w Ruchu pozycję centralną wśród innych diakonii, w tym znaczeniu, że koordynuje ona i inspiruje działalność wszystkich diakonii w duchu jedności. Stoi więc ona jakby w jednym rzędzie z innymi diakoniami, ale zarazem jako ogniwo centralne, zespalające wszystko.Troska o jedność Ruchu Światło-Życie przejawia się w różnych formach i na różnych płaszczyznach.

Pierwszą jest doświadczenie jedności podczas oazy rekolekcyjnej przez codzienną modlitwę – za Kościół, Ojczyznę, Ruch i odbywające się oazy oraz przez dzień wspólnoty w XIII dniu oazy ze wszystkimi elementami pozwalającymi przeżyć tajemnicę jedności Kościoła w Duchu Świętym.

Budowaniu, utrzymaniu i pogłębianiu jedności w Ruchu służą spotkania ogólnopolskie odpowiedzialnych Ruchu: Oaza Rekolekcyjna Diakonii Jedności, Dzień Światła, Kongregacja Odpowiedzialnych, Centralna Oaza Matka, Podsumowanie OŻK, spotkania Krajowego Kolegium Moderatorów oraz dni wspólnoty: diakonii diecezjalnych, moderatorów-kapłanów, animatorów i diakonii oraz uczestników Ruchu.

 

Dni wspólnoty

W tym miejscu warto przypomnieć koncepcję poszczególnych dni wspólnoty. Celem ich, poza przeżyciem wspólnoty, doświadczenie jedności w niej, jest przekazywanie pewnych inspiracji, sugestii od centrali Ruchu do poszczególnych ośrodków i wspólnot Ruchu w całym kraju.

Dzień Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych

Pierwszy w każdym cyklu dni wspólnoty jest Dzień Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (DWDD), który ma inspirować organizowanie i usprawnianie pracy diakonii na szczeblu diecezjalnym i stwarzać okazję do wymiany doświadczeń w tej dziedzinie.

Dzień Wspólnoty Moderatorów-kapłanów

Organizowany przez moderatora diecezjalnego oraz moderatora moderatorów (powinien on zostać wyłoniony spośród diecezjalnego kolegium moderatorów jako zastępca moderatora diecezjalnego). Myślnik łączący słowa moderator i kapłan wskazuje na to, że każdy kapłan będący w Ruchu z reguły powinien być również moderatorem. Dzień wspólnoty dla kapłanów należących do Ruchu Światło-Życie jest więc równocześnie dniem wspólnoty moderatorów.

Tu należałoby przypomnieć, dlaczego wprowadzono w Ruchu odrębne dni wspólnoty dla kapłanów. Czy nie byłoby to bardziej w duchu soborowej, wspólnotowej wizji Kościoła, aby kapłani spotykali się w celu modlitwy, słuchania Słowa Bożego i dzielenia się odpowiedzialnością ze swoimi świeckimi współpracownikami? Ruch stwarza dużo okazji do spotkania się we wspólnocie ze świecką diakonią. Trzeba natomiast stworzyć płaszczyznę spotkań, gdzie kapłani odnaleźliby swoją samoświadomość w Ruchu i kształtowali ruch wspólnoty kapłańskiej w ramach ogólnego Ruchu Światło-Życie. Taką płaszczyznę mają stanowić dni wspólnoty moderatorów-kapłanów.

Dzień Wspólnoty Animatorów i Diakonii

Organizatorem DWAiD jest moderator rejonowy wraz z rejonową diakonią jedności. Organizowanie i przeprowadzenie DWAiD jest głównym zadaniem moderatora rejonowego. Poprzez ten dzień wspólnoty jako swoje narzędzie czy środek działania buduje on jedność Ruchu w rejonie i inspiruje jego życie i wzrost.

Rejony stanowią podstawową jednostkę tworzącą Ruch. Trudno bowiem mówić o Ruchu w wypadku, gdy istnieją tylko pojedyncze, rozproszone małe wspólnoty odizolowane od siebie. Dopiero na płaszczyźnie rejonu, gdzie spotyka się wiele różnorodnych grup, mogą one w znaku swego gromadzenia się i we wzajemnym świadectwie przeżyć rzeczywistość Ruchu i zarazem ją pogłębić. Ważność rejonu wynika również z tego, że stanowią one punkt wyjścia w planowaniu i organizowaniu, a potem przeprowadzaniu wielkich akcji ewangelizacyjnych, takich jak np. Krucjata Wyzwolenia Człowieka.

DWAiD jest przede wszystkim płaszczyzną, na której dokonuje się permanentna weryfikacja animatorów i diakonii Ruchu. Powinna przyjmować się w Ruchu zasada, że ten tylko należy do wspólnoty diakonii Ruchu, kto jest włączony w tą wspólnotę w jakimś rejonie i kto regularnie uczestniczy w nim w DWAiD. W ramach DWAiD jest także realizowana permanentna szkoła animatorów i diakonii Ruchu.

W DWAiD powinni – jeśli to możliwe – uczestniczyć także wszyscy moderatorzy z danego rejonu (kapłani i świeccy). Oczywiście, DWAiD obejmuje wszystkie grupy ruchu oazowego – a więc także rodziny, dorosłych, studentów i młodzież pracującą. Do uczestnictwa w DWAiD włącza się już kandydatów na animatorów po KODA.

Uczestnicy DWAiD są również podmiotem odpowiedzialnym za przygotowanie i przeprowadzenie rejonowego dnia wspólnoty ogółu członków Ruchu. Chodzi nie tylko o przygotowanie techniczno-organizacyjne, ale o przygotowanie modlitewne i ożywienie dnia wspólnoty właściwym duchem. W końcu należy jeszcze podkreślić bliski związek DWAiD z dniami jedności. Dni jedności są płaszczyzną spotkania się wspólnoty animatorów i diakonii poszczególnych rejonów i stoją one z założenia i programowo w służbie rejonów, pragnąc służyć pomocą w rozwiązywaniu ich trudności i problemów. Dlatego uczestnicy każdego DWAiD wyznaczają delegację na dzień jedności. Delegacja ta składa sprawozdanie z jego przebiegu na następnym DWAiD.

Dni jedności

Dzień jedności jest ważnym ogniwem w systemie dni wspólnoty Ruchu, będących przejawem jego żywotności. Dni jedności różnią się od innych dni wspólnoty (diakonii diecezjalnych, moderatorów, animatorów i diakonii oraz członków Ruchu) tym, że tamte mają formy przekazu pewnych inspiracji, sugestii od ośrodków centralnych do terenowych (linia zstępująca), natomiast dni jedności mają tworzyć falę powrotną: doświadczenia i sugestie wypływające z doświadczeń wspólnot w terenie mają tą drogą wrócić do centrali Ruchu.

W ten sposób ma się zamykać cykl krążenia życia w Ruchu. Zasadą życia każdej wspólnoty – podobnej do żywego organizmu – jest krążenie życia: stała wymiana drogą osobistych kontaktów, sugestii, inspiracji, świadectw i doświadczeń. Bez dni jedności ten cykl krążenia życia nie byłby zamknięty, doświadczenia wspólnot podstawowych nie wzbogacałyby życia całego Ruchu, nie byłyby połączone w system krążenia życia. Wtedy powstawałoby zablokowanie krążenia, co w organizmach żywych jest przyczyną wielu chorób.

Myśl przewodnią dni jedności można wyrazić w słowach: Dni jedności w służbie jedności. Chodziłoby głównie o zrozumienie, że duch jedności (ostatecznie Duch Święty w nas) musi wyrażać się w pragnieniu dzielenia się z innymi naszymi własnymi radościami i troskami, i to nie tylko w małej grupie osobistych znajomych, ale w jak najszerszym gronie tych, z którymi łączy nas ten sam cel i ta sama idea. Dni jedności mają stwarzać okazję do dzielenia się. Wspólnoty, które nie widzą potrzeby tego dzielenia się, są na bardzo niskim stopniu rozwoju świadomości wspólnoty Ruchu – nie myślą one jeszcze w kategoriach my z całym Ruchem, dla nich jeszcze istnieje rozdział my i oni.

Szczególnym, wymownym znakiem jedności Ruchu ma być jego Centrum w Krościenku, ze względu na jego znaczenie w powstawaniu i rozwoju Ruchu.

Jedność z innymi ruchami odnowy

Kolejnym przedmiotem troski Ruchu Światło-Życie w dziedzinie budowania jedności są ruchy charyzmatyczne w Kościele katolickim i w chrześcijaństwie. Konieczne jest, aby ci ludzie, zaangażowani głęboko w sprawy Kościoła i działający pod wpływem Ducha Świętego, podjęli wysiłek w kierunku budowania i pielęgnowania jedności, nawiązywania kontaktów, we wzajemnym poznawaniu się i współdziałaniu, w pozbywaniu się uprzedzeń i dawaniu wspólnego, wzajemnego świadectwa w atmosferze radości z dobra, które Duch Święty działa w innych wspólnotach. Istnieją konkretne fakty potwierdzające to, że budowanie jedności w tej dziedzinie jest charyzmatem danym i zadanym naszemu Ruchowi, i pokazujące, że jest możliwa współpraca i wzajemne wzbogacanie się ruchów, działających na podstawie własnych charyzmatów i otwartych na charyzmat innego ruchu. Jest to współpraca naszego Ruchu z ruchem Equipe Notre Dame, z której wyrósł Domowy Kościół, oraz z ruchem Agape, powstałym na gruncie protestanckim.

Ruch Światło-Życie stara się również o postawę otwartą wobec Odnowy w Duchu Świętym i widzi możliwość rozwijania się tego ruchu w swoich ramach, mimo iż sam w zasadzie nie jest ruchem charyzmatycznym w tym znaczeniu ściślejszym, to znaczy nie bierze swego początku z darów tak zwanych nadzwyczajnych. Zasady współpracy i korzystania z bogactwa tego ruchu są przedstawione w Deklaracji II KKO z 1977 r.

Ruch Światło-Życie stara się też o jedność nurtu ewangelizacyjnego i nurtu odnowy w Duchu Świętym, które razem powinny wejść do parafii, widząc konieczność zjednoczenia różnych ruchów odnowy i ich współdziałania w dziele ewangelizacji i wyzwolenia. Domaga się tego nie tylko fakt, iż te zadania przerastają możliwości jednego tylko ruchu, ale przede wszystkim konieczność jedności jako warunku skuteczności tych działań.

Troska Ruchu Światło-Życie o jedność między ruchami odnowy wyraziła się przez to, iż z jego inicjatywy, za staraniem Ruchu Communione e Liberazione, został zorganizowany międzynarodowy kongres ruchów odnowy w Kościele (wrzesień 1980 r.). konfrontacja z tymi ruchami pokazała, że nasz Ruch, bazujący na eklezjologii Vaticanum II i posiadający wszelkie istotne cechy ruchu eklezjalnego, może odegrać dużą rolę w dążeniu do jedności wszystkich ruchów odnowy w Kościele.

W Polsce z zainicjowanych przez Ruch Światło-Życie spotkań odpowiedzialnych katolickich ruchów odnowy, w związku z akcją Ewangelizacja 2000, wyłoniła się i ukonstytuowała w styczniu 1991 r. Rada Ruchów Katolickich.

Jedność między urzędem a charyzmatem

Szczególne swoje zadanie widzi Ruch Światło-Życie w budowaniu jedności między urzędem a charyzmatem w Kościele katolickim. W nim bowiem w szczególny sposób ma się realizować jedność będąca znakiem dla świata. Chodzi tu nie o jedność typu światowego – jedność władzy, organizacji i administracji, doktryny i dyscypliny, ale o jedność formy i życia, prawdy i miłości, odnowy i tradycji, urzędu i charyzmatu. Wyraża się to w dążeniu do zgromadzenia wszystkich wokół papieża i biskupów jako widzialnego znaku jedności. Stąd też pojawia się pragnienie, by charyzmat Ruchu został należycie poznany, oceniony i zaakceptowany przez hierarchię Kościoła, oraz wysiłek głębszego wrastania w struktury Kościoła.

Przejawem jedności w tym wymiarze jest też troska o poznawanie nauczania Kościoła – dokumentów soborowych i innych wypowiedzi Urzędu Nauczycielskiego, a zwłaszcza Ojca Świętego, śledzenie i wprowadzanie w życie zaleceń Episkopatu Polski.

Zasada kolegialności

Drogą realizacji jedności w Kościele jest też wprowadzanie w życie zasady kolegialności, która opiera się na rozumowaniu Kościoła jako wspólnoty służb i charyzmatów. Wszyscy we wspólnocie pełnią diakonie – zarówno hierarchia, kapłaństwo służebne, posiadające specjalne charyzmaty i posługi jak i ci, którzy należą do kapłaństwa powszechnego. Przejawem jedności jest wspólne podejmowanie odpowiedzialności i diakonii w Kościele realizującym się we wspólnocie lokalnej.

Pragnienie budowania takiej jedności łączy się w Ruchu z jego zrozumieniem tajemnicy Niepokalanej, Matki Kościoła, które budzi świadomość, że osobiste zaangażowanie przez wiarę i miłość ma decydujące znaczenie dla budowy i rozwoju Kościoła. Stąd też postulat trwania w jedności z Kościołem – widzialnym i hierarchicznym – nie jest dla Ruchu postulatem przychodzącym jak gdyby z zewnątrz jako wezwanie natury doktrynalnej czy dyscyplinarnej, lecz jest raczej wezwaniem do wierności wobec własnego charyzmatu, którego istotą jest bycie żywym Kościołem przez zjednoczenie z postawą Niepokalanej, Matki Kościoła. Charyzmat ten umieszcza Ruch jakby w sercu Kościoła – jeśli istotą Kościoła jest zrealizowana w Duchu Świętym communio z Chrystusem i z braćmi. Tkwienie w Kościele stanowi więc troskę i dążenie Ruchu, który czuje się wezwany do uczestnictwa w charyzmacie Maryi, Matki Kościoła.

Ekumenizm

Ruch Światło-Życie czuje się też wezwany do podjęcia jednego z głównych zadań ukazanych przez Sobór jako istotne w dziele odnowy Kościoła, którym jest ekumenizm. Podjął je już w dziele ewangelizacji, gdyż ekumenizm i ewangelizacja są tak ściśle ze sobą powiązane, że nie można ich od siebie oddzielić. Ruch w żaden sposób nie może zrezygnować z tego rodzaju działalności, bo przestałby być ruchem odnowy Kościoła. Przestałby być sobą, musiałby być niewierny swojemu powołaniu, musiałby odejść od swego charyzmatu w tym, co dla niego istotne. Od chwili Adhortacji Evangelii nuntiandi i Encykliki Redemptor hominis współpraca z chrześcijanami, z którymi nie mamy pełnej jedności, jest wprost nakazana.

Cała rodzina ludzka

Najszerszy teren diakonii jedności Ruchu Światło-Życie wyznacza cały świat, cała rodzina ludzka, powołana do jedności przez powszechną, zbawczą wolę Boga. Służbę na rzecz tej jedności podejmuje Ruch przez diakonie ewangelizacji, wyzwolenia i miłosierdzia. Ewangelizacja i wyzwolenie są drogą do odbudowania utraconej przez ludzi jedności – jedności między prawdą, która wyzwala i poddanym tej prawdzie życiem. Nasz Ruch, który streszcza swój program w symbolu Światło-Życie, oznaczającym jedność między prawdą poznaną i prawdą realizowaną, jest szczególnie wezwany do dawania świadectwa tej wewnętrznej jedności. Pełniąc tak pojętą diakonię wyzwolenia przez prawdę, spełnia jednocześnie podstawowe dzieło miłosierdzia wobec braci, które jest zarazem warunkiem skutecznej ewangelizacji i konieczną preewangelizacją.

Ta wielka perspektywa diakonii jedności Ruchu Światło-Życie, której celem jest jedność zamierzona przez Boga Ojca, powinna być bliska każdemu członkowi Ruchu i stanowić treść jego modlitwy bez względu na to, jak małego wycinka budowania tej jedności dotyczy jego bezpośrednie zaangażowanie.

Struktura

Diakonia jedności zajmuje pozycję centralną wśród różnych diakonii Ruchu w tym znaczeniu, że koordynuje ona i inspiruje działalność wszystkich diakonii w duchu jedności. Stoi więc ona jakby w jednym rzędzie z innymi diakoniami, ale zarazem jako ogniwo centralne zespalające wszystko.

Centralna pozycja diakonii jedności i jej szczególne zadanie w Ruchu wyraża się w tym, że posiada ona kilka diakonii pomocniczych, stanowiących jej podporządkowane organa. Są to następujące diakonie:

  • Diakonia Moderacji
    Moderator Generalny, Centralna Diakonia Moderacji Ruchu, Kolegium Moderatorów.
  • Diakonia Formacji Diakonii
    Jest odpowiednikiem działu kadr w instytucjach świeckich; szczególnym jej zadaniem jest przygotowanie i przeprowadzanie ORD.
  • Diakonia Świadectwa
    Zajmuje się tym, co dotyczy prezentowania Ruchu oraz informowania o nim, zarówno w ramach Ruchu, jak i na zewnątrz.
  • Diakonia Słowa
    Dba o to, by słowo drukowane docierało we właściwym czasie do wszystkich członków i wspólnot Ruchu oraz do środowisk, które chcą korzystać z pomocy Ruchu.
  • Diakonia Środków Przekazu
    Włącza w działanie Ruchu inne środki przekazu społecznego: film, radio, telewizję.
  • Diakonia Środków Materialnych
    Inspiruje i organizuje dzielenie się dobrami materialnymi wewnątrz Ruchu i troszczy się o materialne uwarunkowania jedności.