Diakonia Modlitwy


Diakonia Modlitwy jest jedną ze specjalistycznych diakonii Ruchu Światło – Życie. Powołana została we wrześniu 1976 r., by służyć zainicjowanym wówczas oazom modlitwy oraz by wyjść naprzeciw sygnalizowanej, zwłaszcza przez animatorów, potrzebie pogłębienia życia modlitwy. Jej zadaniem jest troska o życie modlitewne Ruchu, który – jak mówił Ksiądz Założyciel – pragnąc służyć odnowie Kościoła, musi opierać się na modlitwie. Dbając o rozmodlenie Ruchu diakonia modlitwy czuwa też nad ogarnianiem modlitwą jego bieżących wydarzeń i wszystkich potrzeb Ruchu.

Aktualna świadomość diakonii modlitwy kształtuje się jako potrzeba obecności modlitewnej we wszystkich działaniach Ruchu i Kościoła, gdzie sprawdzianem autentyczności posługi naszej diakonii będzie podejmowanie także najbardziej podstawowych prac w obrębie określonego dzieła apostolskiego.

Podobnie do innych diakonii Ruchu diakonia modlitwy istnieje na kilku szczeblach: centralnym, diecezjalnym, rejonowym i lokalnym. Centralną diakonię modlitwy tworzy moderator CDM i wybrani członkowie diakonii z diecezji i zakonów. Zadaniem CDM jest czuwanie nad nurtem modlitewnym Ruchu w całej Polsce, służba poprzez kontakt ze wspólnotami Ruchu Światło – Życie. CDM od 1995 organizuje dwa razy w roku ogólnopolskie spotkania diakonii modlitwy. We współpracy z innymi diakoniami Ruchu CDM troszczy się o modlitewne przygotowanie ogólnopolskich spotkań Ruchu (KO, COM). Ogólnie rzecz ujmując, nasza posługa sprowadza się, w wymiarze Centralnej oraz Diecezjalnych Diakonii Modlitwy (CDM i DDM), do formacji, koordynacji i inspiracji działań w dziedzinie modlitwy, co dokonuje się za pomocą przepływu informacji.

Szczegółowe zadania diakonii modlitwy:

Oazy modlitwy

Pierwszym i wciąż aktualnym zadaniem diakonii modlitwy jest inspirowanie i służba oazom modlitwy. Oaza Modlitwy (OM) jest formą krótkich, intensywnych rekolekcji oazowych trwających dwie doby. Jej celem jest odnowienie wewnętrzne w Duchu Świętym we wspólnocie modlitewnej. OM miały się stać seminariami życia modlitwy, czyli życia w Duchu. Ks. Franciszek Blachnicki nazwał tę formę rekolekcyjną w liście Siloe nr 2 (listopad 1997) ukrytym sercem Ruchu, źródłem jego życia i mocy. Założyciel Ruchu był przekonany, że nasz podstawowy charyzmat Światło – Życie może być realizowany tylko przez modlitwę będącą na styku światła i życia.

Spotkania modlitewne

Ważną dziedziną zaangażowania diakonii modlitwy są spotkania modlitewne. Stanowią one okazję do dzielenia się w modlitwie ze wspólnotą swoją osobistą relacją z Bogiem oraz do służenia sobie nawzajem modlitwą wstawienniczą. Głośna modlitwa spontaniczna staje się świadectwem dialogu z Panem, a zarazem ubogaceniem wspólnoty i okazją do pogłębienia wiary zgromadzonych. Wzajemne dzielenie się umacnia pragnienie bliskości Boga i stanowi mobilizację do posługi w życiu codziennym. Spotkania modlitewne stanowią też okazję do umocnienia jedności przez stały przepływ intencji modlitewnych i informacji dotyczących życia wspólnoty.

Seminarium Odnowy w Duchu Świętym

Seminarium Odnowy w Duchu Świętym ma na celu odnowić więź z Panem Bogiem. Składa się na nie codzienna osobista modlitwa oraz cotygodniowe spotkanie we wspólnocie. Spotkanie kształtują trzy elementy: katecheza, dzielenie się w małych grupach życiem i modlitwą ostatniego tygodnia, oraz wspólna modlitwa. Seminarium zakłada, że prowadzący je sami wcześniej w nim uczestniczyli i mają stałe doświadczenie modlitwy, nie tylko indywidualnej ale i wspólnotowej, dlatego jego prowadzenie jest jednym z kolejnych zadań stawianych przed diakonią modlitwy.

Posługa w rekolekcjach

Rekolekcje to czas szczególnej posługi diakonii modlitwy. Zakres posługi diakonii modlitwy we wspólnocie rekolekcyjnej obejmuje:

  • modlitwa nieustanna w intencji aktualnych zajęć wspólnoty (stale ktoś otacza modlitwą głoszących i słuchających konferencje, homilie, uczestniczących w spotkaniach w grupach, sprawy gospodarcze, także mienie materialne wspólnoty…),
  • prowadzenie szkoły modlitwy,
  • animowanie modlitwy (spotkanie modlitewne w diakonii i całej wspólnocie),
  • posługa modlitwą wstawienniczą (stała okazja),
  • rozeznawanie na modlitwie (dzielenie się z odpowiedzialnymi jakby z dystansu tym, co dotyczy sposobu prowadzenia i uczestnictwa wspólnoty w proponowanych ćwiczeniach),
  • towarzyszenie modlitwą animatorom poszczególnych grup (zwłaszcza w tym, co trudne, problematyczne),
  • post oraz bycie do dyspozycji w sytuacjach szczególnej potrzeby modlitwy.

KODA – DM i ORAM

Odpowiedzialność za formację animatorów modlitwy spoczywa na CDM. W latach osiemdziesiątych podejmowano próby przeprowadzenia rekolekcji w niektórych diecezjach. Były to: Kurs Oazowy Dla Animatorów Modlitwy – KODAM – 1983, 1984, 1985, Oaza Rekolekcyjna Animatorów Modlitwy (ORAM).. W sierpniu 1996 w Wiśle Jaworniku kolejny KODA – DM zgromadził 39 uczestników z 11 diecezji. Średnia wieku uczestniczących wynosiła około 30 lat, wszyscy odbyli pełną formację deuterokatechumenalną, a większość posiadała bogate doświadczenie udziału w różnych formach rekolekcji proponowanych przez Kościół. Bardzo przychylna reakcja uczestników KODA – DM przynagliła do opracowania tej propozycji jako materiałów programowych Ruchu. Wersja robocza została przedstawiona Komisji Teologiczno – Programowej Ruchu Światło – Życie w czerwcu 1997 r. i uzyskała przychylną opinię. Następnie naniesiono poprawki zgodnie z sugestiami Komisji i uzyskano zgodę na publikację tych materiałów. Ukazały się one w 1999 r. jako materiały programowe Ruchu Światło – Życie dla formacji animatorów diakonii modlitwy.

Od 2001 roku Diakonia Modlitwy Ruchu Światło-Życie Krakowskiej Prowincji Kapucynów od 2001 roku w każde wakacje prowadzi rekolekcje tematyczne ORAM. Od 2006 roku rekolekcje ORAM są również prowadzone dla rodzin Domowego Kościoła.

List Siloe

Wraz z zainicjowaniem oaz modlitwy i powstaniem diakonii modlitwy potrzebne okazało się wydawanie dla nich pisma. Stał się nim wydawany od października 1977 r. miesięczny List do Oaz Modlitwy i Grup Modlitewnych Siloe. Miał on charakter formacyjno – informacyjny. Przez długi czas Centralna Diakonia Modlitwy tą drogą przekazywała szczegółowe sugestie dla oaz modlitwy, potem ograniczyła się do ogólnych wskazań, pozostawiając dużo inicjatywy wspólnotom lokalnym.

Diakonia Modlitwy musi być widziana w powiązaniu z wszystkimi innymi diakoniami, bo bez modlitwy żadne z (…) zadań nie może być realizowane, ale równocześnie diakonia modlitwy ma na uwadze pogłębianie samego życia modlitwy (…) Grupy modlitewne tak muszą być ustawione, aby widziały siebie na usługach parafii, właśnie jako diakonia, która innych prowadzi do modlitwy i sama się modli. Dlatego w całym procesie odnowy Kościoła lokalnego diakonia modlitwy musi być widziana jako diakonia fundamentalna. (Ks. Franciszek Blachnicki)