Diakonia Wyzwolenia


Obok podejmowania diakoni na rzecz ewangelizacji Ruch uwrażliwia swoich członków na wszelkie inicjatywy i dzieła związane z wyzwoleniem człowieka mocą Ewangelii Chrystusa od grzechu, zwłaszcza przybierającego rozmiary nałogów społecznych (alkoholizm, narkomania) oraz od wszelkiego rodzaju uzależnień i niewoli poniżających godność człowieka, dziecka Bożego. Do programu wyzwolenia, któremu Ruch chce służyć, należy także wyzwolenie od kłamstwa, od lęku. Do realizacji tych zadań powołana jest Diakonia Wyzwolenia (Projekt statutu CDJ 49).

Wezwanie do podjęcia diakoni wyzwolenia stanęło przed Ruchem bardzo wyraźnie w związku z wyborem kard. Karola Wojtyły na Papieża i z Jego orędziem skierowanym do Polaków 23.10.1978 r.: Proszę, abyście przeciwstawiali się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa, co czasem może aż zagrażać jego egzystencji i dobru wspólnemu, co może umniejszać jego wkład do wspólnego skarbca ludzkości, narodów chrześcijańskich, Chrystusowego Kościoła.

Odpowiedzią na apel Jana Pawła II było powołanie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, w której członkowie Ruchu Światło-Życie mogą służyć sprawie wyzwolenia człowieka, a przez to dobru całego narodu. Krucjata Wyzwolenia Człowieka podejmuje więc posługę wyzwolenia w trzech zwłaszcza kierunkach:

  • prawdy: wyzwalanie przez świadczenie o prawdzie w duchu miłości,
  • trzeźwości: wyzwalanie od alkoholizmu, nikotynizmu, narkomani,
  • obrony życia dzieci nienarodzonych, wychowania do czystości.

Krucjata Wyzwolenia Człowieka jest inicjatywą Ruchu Światło-Życie i jego darem dla Ojca Świętego ofiarowanym Mu w Nowym Targu 8.06.1979 r. Zamierzeniem jej jest zmobilizowanie wokół jednolitego programu i planu działania wszystkich ludzi dobrej woli pragnących ratować naród. Jest ruchem zakrojonym na szeroką skalę. Ruch Światło-Życie podejmuje w niej diakonię wyzwolenia, to znaczy przygotowuje ludzi zapalonych do tego rodzaju apostolstwa i ewangelizacji, służy wypracowanymi i wypróbowanymi już metodami formacji i działania, i włącza swoich członków w jej szeregi.

Członkowie Ruchu Światło-Życie wychowani do właściwego pojmowania wolności jako rzeczywistości wewnętrznej, rozumiejący, że jest ona darem i równocześnie wezwaniem, mogą więc tworzyć zespoły diakonii wyzwolenia, które powinny działać przy każdej stanicy i placówce Krucjaty Wyzwolenia Człowieka (strategię KWC omawia podręcznik Krucjata Wyzwolenia Człowieka w rozdziale V).

Ruch Światło-Życie służy Krucjacie wypracowaną przez siebie metodą rekolekcji ewangelizacyjnych otwartych, prowadzonych w parafiach lub innych ośrodkach, oraz metodą 4-dniowych rekolekcji zamkniętych, przeznaczonych dla osób pragnących podjąć diakonię i tworzyć zespoły przeprowadzające rekolekcje ewangelizacyjne.

Diakonia wyzwolenia wypełniając swoją misję przeprowadza rekolekcje Ewangelia wyzwolenia. Osoby, które w diakonii wyzwolenia widzą swoje szczególne powołanie, mogą przygotować się do jej pełnienia uczestnicząc w Oazie Rekolekcyjnej Diakonii Wyzwolenia (ORDW). Diakonia wyzwolenia w ramach KWC musi stanowić specjalną wyodrębnioną grupę, która powinna spotykać się co tydzień: otrzymywać określone zadania do wykonania w następnym tygodniu i składać sprawozdania z wykonanych zadań. Zespół diakonii musi być zaczynem i źródłem inspiracji w każdym ośrodku terenowym KWC.

Inną formą zniewolenia człowieka współczesnego, nie tylko w Polsce, jest manipulowanie człowiekiem, traktowanie go nie jako podmiotu, ale jako przedmiotu. Najbardziej jaskrawo przejawia się to w dziedzinie życia seksualnego. Panujący powszechnie styl zbyt swobodnego traktowania drugiego człowieka, posiadania go na sposób rzeczy, sprzeciwia się godności osoby, powoduje wynaturzenia seksualne, a w konsekwencji prowadzi do zabijania poczętego życia.

Krucjata Wyzwolenia Człowieka obejmuje także tę dziedzinę, podejmuje walkę w obronie poczętego życia, w obronie czystości. W 1981 r. została powołana diakonia życia. Jej celem jest budzenie w społeczeństwie świadomości daru życia, tworzenie pozytywnej atmosfery wokół początków życia, ukazywanie sensu czystej, odpowiedzialnej miłości i wychowania do miłości.

Członkowie diakoni życia wypełniają to zadanie przez świadectwo własnego życia (zobowiązuje do tego znak Fos-Zoe) oraz przez podejmowanie konkretnej posługi na rzecz potrzebujących.

Diakonia Życia

  • przeprowadza prelekcje poruszające tematykę odpowiedzialnej miłości oraz obrony życia;
  • udostępnia właściwą lekturę;
  • troszczy się o przygotowanie dla parafii liturgii eucharystycznej, nabożeństw w intencji ratowania poczętych dzieci;
  • rozpowszechnia informacje o możliwościach pomocy (Dom Samotnej Matki, telefon zaufania);
  • dociera do placówek służby zdrowia, aby tam przez rozmowy z kobietami nie dopuścić do zbrodni dzieciobójstwa;
  • udziela konkretnej pomocy duchowej i materialnej rodzinom wielodzietnym, młodym małżeństwom w trudnej sytuacji, samotnym matkom i ojcom;
  • nawiązuje kontakt z Poradnictwem Rodzinnym oraz innymi ruchami obrony życia działającymi na terenie parafii czy diecezji, włącza się w ich działalność (wskazane jest nawiązywanie kontaktów z osobami, które mają możliwość niesienia konkretnej pomocy, z lekarzami, pielęgniarkami, położnymi, psychologami, pedagogami);
  • uczestniczy w Krucjacie Modlitwy w Obronie Poczętych dzieci i w Duchowej Adopcji.

Do podjęcia posługi w diakonii życia osoby po pełnej formacji deuterokatechumenalnej w Ruchu Światło-Życie przygotowują się przez rekolekcje specjalistyczne: oazę Rekolekcyjną Diakoni Życia (ORDŻ) I i II stopnia, a także przez kursy poradnictwa rodzinnego.

Formalne zawiązanie się diakonii życia jest możliwe tam, gdzie przynajmniej 2 osoby po podstawowej formacji Ruchu Światło-Życie rozpoznały swoje wezwanie do podjęcia tej posługi. Diakonia powinna powstać przy parafii, w ramach konkretnej wspólnoty oazowej. Każda grupa wybiera osobę odpowiedzialną – animatora grupy. Utrzymuje on kontakt z Centralną Diakonią Życia, inicjuje spotkania, czuwa nad całością formacji i posługi.

Posługę jedności między poszczególnymi grupami pełni Centralna Diakonia Życia, utrzymaniu łączności służy List Krucjaty Wyzwolenia Człowieka Eleuteria oraz Biuletyn Diakonii Życia.

Diakonia Miłosierdzia

W parze z diakonią ewangelizacji i wyzwolenia musi iść Diakonia Miłosierdzia podejmująca różnego rodzaju zadania charytatywne, bez których żadna ewangelizacja nie może być wiarygodna i owocna. Rolą Diakonii Miłosierdzia jest podejmowanie czynów miłosierdzia dla zrealizowania największego przykazania Chrystusowej miłości. Chcemy być apostołami miłosierdzia, niosąc je przez SŁOWO, CZYN i MODLITWĘ. Członkowie Diakonii pomagają chorym, cierpiacym, ubogim i potrzebującym. Większość z nas posługuje indywidualnie, jednak staramy się podejmować wspólne działania. Codziennie odmawiamy koronkę do Bożego Miłosierdzia. Naszą posługę powierzamy bł. Piotrowi Jerzemu Frassati, który jest naszym patronem. W ferie zimowe organizowana jest kilkudniowa Oaza Rekolekcyjna Diakonii Miłosierdzia (ORDMi).

Diakonia Narodu

Na nowo ożywa sprawa zaangażowania społeczno-politycznego ks. Blachnickiego i członków Ruchu. Ta część dziedzictwa ojca Franciszka pozostaje na marginesie lub wręcz bywa nieznana szerszemu gronu zwykłych oazowiczów. Walka bez przemocy, troska o wewnętrzną wolność człowieka, świadectwo wewnętrznej wolności wobec prześladowców, wreszcie tworzenie całego ruchu opartego na Prawdzie i Krzyżu prowadzących do Wyzwolenia to testament Sługi Bożego czekający na wypełnienie.

Niektóre inicjatywy ks. Blachnickiego to Deklaracja V Krajowej Kongregacji Odpowiedzialnych RŚ-Ż w sprawie zaangażowania członków Ruchu w aktualne sprawy narodu, ewangelizacja środowisk ludzi pracy, utworzenie Niezależnej Chrześcijańskiej Służby Społecznej „Prawda – Krzyż – Wyzwolenie”. Po wyjeździe na Zachód – utworzenie Chrześcijańskiej Służby Wyzwolenia Narodów oraz prowadzenie całej prorockiej działalności zmierzającej ku pojednaniu narodów Europy i przekreśleniu Układu Jałtańskiego.

W kraju niektóre środowiska w latach osiemdziesiątych pragnąc nawiązać do tych zamierzeń Ojca powoływały diakonie próbujące kontynuować tę działalność (np. Diakonia Narodu RŚ-Ż księży Zmartwychwstańców).

Gdy nastała „wolność” – członkowie Ruchu nadal podejmują działalność publiczną jednakże czynią to na własną odpowiedzialność. Należą więc do różnych partii i stowarzyszeń, podejmują funkcje publiczne i działają w samorządach. Jednak po dziesięciu latach nie istnieje Centralna Diakonia Narodu, która by koordynowała i inspirowała działalność publiczną oazowiczów. Wielu z nich ogranicza swoją aktywność do organizowania i uczestnictwa w spotkaniach modlitewnych rezygnując przy tym z zaangażowania w aktualne sprawy narodu.

Ruch Światło-Życie Archidiecezji Warmińskiej podjął próbę powołania diakonii dla oazowiczów, którym leży na sercu dobro Ojczyzny, zaangażowanych (lub mających takie rozeznanie) w działalność społeczno-polityczną, studentów politologii, prawa, ekonomii, dziennikarstwa i członków różnorakich organizacji i partii – Diakonii Narodu. Taka diakonia nie jest niczym nowym, zrodziła się jak cały nasz Ruch w natchnieniach ojca założyciela sł. B. ks. Franciszka Blachnickiego. Jest to „zapomniana diakonia”. Po długim okresie rozmów i dyskusji, na październikowym Archidiecezjalnym Dniu Wspólnoty i Formacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Warmińskiej 2004 roku zostało oficjalnie skierowane zaproszenie dla chętnych do służby w Diakonii Narodu. Oczywiście zanim do konkretnej działalności dojdzie na comiesięcznych spotkaniach, Diakonia formować się w zakresie Nauki Społecznej.