Historia


Dzieje wspólnoty oazowej przy klasztorze kapucynów w Krakowie

Lata 80: „Vigilate”

Trudno jest dotrzeć do dokładnej daty powstania wspólnoty Ruchu Światło-Życie przy naszym klasztorze. Wiemy, że na pewno istniała już w roku 1982, ponieważ na kapitule domowej we wrześniu tego roku wyznaczono do posługi moderatora o. Stanisława Wardęgę. Jesienią 1983 roku z kilku grup Ruchu Światło-Życie i innych grup modlitewnych z różnych miejsc Krakowa i okolic powstała jedna wspólnota modlitewna „Vigilate” (łac. „czuwajcie” – nazwa zrodzona pod wpływem apelu jasnogórskiego Jana Pawła II z młodzieżą), która spotykała się w Krakowie-Olszanicy, a następnie przy klasztorze na ul. Loretańskiej. „Vigilate” utrzymywała żywy kontakt z innymi wspólnotami oazowymi naszej prowincji, a począwszy od 1985 roku prowadziła regularnie rekolekcje oparte na programie I i II stopnia ONŻ, a także liczne rekolekcje ewangelizacyjne oraz zimowe. Posługę moderatora – czy to podczas rekolekcji, czy w roku formacyjnym – pełnili także ojcowie: Tadeusz Bargiel, Zdzisław Duma, Krzysztof Lisewski, Jerzy Sylwestrzak, Roman Złotkowski, Eugeniusz Warzocha, Piotr Michalik i Stanisław Mański. Z czasem wspólnota ta przekształciła się w krąg Domowego Kościoła, którym opiekował się o. Radosław Solon; stała się również kolebką kilku powołań kapłańskich i zakonnych.

1990-1993: początki drugiej wspólnoty

U początków drugiej wspólnoty Ruchu Światło-Życie przy krakowskim klasztorze kapucynów stoi o. Patryk Jankiewicz, ówczesny katecheta. Gdy od września 1990 roku przeniesiono nauczanie religii do szkół, oaza stała się naturalną kontynuacją dotychczasowego duszpasterstwa dzieci i młodzieży, praktykowanego przez krakowskich kapucynów. Ze względu na tę genezę, trzon wspólnoty stanowiły więc Dzieci Boże, które spotykały się w małych grupkach formacyjnych. Prężnie działali ministranci i dziewczęca schola prowadzona przez braci kleryków (od 1990 roku przez br. Pawła Kubiaka). Powstała w tym czasie tradycja „jedenastek”, czyli niedzielnych mszy św. z udziałem dzieci i młodzieży, odprawianych przez moderatora z „oazową” oprawą liturgiczną.

Jesienią 1991 roku, kiedy o. Patryk został przeniesiony do Wrocławia, opiekę nad wspólnotą objął na dwa lata o. Marek Machudera. Z kolei w roku szkolnym 1993/1994 próbowali moderować oazę świeżo wyświęceni diakoni – br. Paweł Lasocki, a potem br. Waldemar Korba – zaś niedzielne „jedenastki” celebrował o. Roman Rusek. Z perspektywy czasu widać, że krakowska oaza bardziej przypominała w tych latach grupę ludzi „przy kapucynach”, niż wspólnotę Ruchu Światło-Życie. Małe grupy, ministranci, schola żyły własnym rytmem, nierzadko z sobą rywalizując, spotykając się jedynie na niedzielnej mszy św. i czasem przy szczególnych okazjach. Mimo że nie był to najlepszy czas dla naszej wspólnoty, to jednak spora grupa osób, jak poprzednio, wyjeżdżała na rekolekcje letnie (ODB oraz ONŻ I i II stopnia).

1994-1997: moderacja o. Patryka – odkrywanie tożsamości wspólnoty

Nowy rozdział w życiu wspólnoty rozpoczął się, gdy jesienią 1994 roku powrócił do Krakowa – już jako moderator prowincjalny – o. Patryk i dokonał pewnych reform organizacyjnych. Prócz formacji w małych grupach, która przybrała znacznie konkretniejsze wymiary, wprowadzono też czwartkowe spotkania wspólne, głównie o charakterze modlitewnym. Nowością było pojawienie się moderatorki z diakonii stałej Ruchu – Elżbiety Kozyry INMK, obecnej w naszej wspólnocie do dziś. Trzecia spośród zasług ówczesnego moderatora to udostępnienie młodzieży nowej, własnej salki pod furtą, odremontowanej staraniami moderatora oraz o. Józefa Mońki.

Trzyletnia moderacja o. Patryka była niewątpliwie czasem kształtowania się tożsamości naszej wspólnoty już nie jako przypadkowej grupy osób wierzących, lecz jako Ruchu Światło-Życie. Oprócz rekolekcji letnich niższych stopni, krakowscy oazowicze uczestniczyli w tym czasie także w III stopniu ONŻ, zimowych turnusach KODA i innych rekolekcjach organizowanych przez o. Patryka, a także rekolekcjach ORD w Wiśle-Jaworniku (diecezja katowicka). Zaczęliśmy posługiwać jako animatorzy w wakacje oraz angażować się w inne przedsięwzięcia, jak organizacja jesiennych dni wspólnoty dla członków wspólnot z całej prowincji. Poczęły też kiełkować zalążki diakonii, głównie muzycznej (rozwijająca się i wielokrotnie zmieniająca formę schola „jedenastkowa”) oraz liturgicznej (wprowadzenie dyżurów dotyczących niedzielnej liturgii). Był to również okres szerszego angażowania się niektórych spośród nas w życie Kościoła przez uczestnictwo i pomoc w spotkaniach młodych w Wołczynie i Krośnie, forum charyzmatycznym i czuwaniach Odnowy w Duchu Świętym w Częstochowie, działającej przez kilka lat z inicjatywy braci grupie modlitwy za uzależnionych i in. akcjach duszpasterskich. Niektórzy mieli okazję pojechać z moderatorem na wyjazdy rekreacyjno-pielgrzymkowe do Austrii i Włoch.

O. Patryk podjął również starania, aby założyć przy kapucyńskiej wspólnocie kolejne kręgi rodzin.

1997-2003 – moderacja o. Waldemara: dojrzewanie do posługi

Z czasem nasza wspólnota zaczęła nabierać charakteru studenckiego (a następnie wielopokoleniowego). Wiązało się to nie tylko z dojrzewaniem dawnych członków wspólnoty, ale także z napływem nowych, przyjeżdżających na studia do Krakowa z innych kapucyńskich placówek oraz z diecezji. Taką właśnie, rozrastającą się wspólnotę zastał o. Waldemar Korba, który od września 1997 roku przejął obowiązki moderatora, wnosząc powiew zmian i postulat poważniejszego zgłębienia charyzmatu Światło-Życie. Pogodzenie różnych wizji wspólnoty i Ruchu, związane z różnymi doświadczeniami, jakimi dysponowały poszczególne osoby, było trudnym zadaniem i nie odbyło się bez momentów krytycznych. Podjęta też została próba integracji gałęzi młodzieżowej z Domowym Kościołem.

W styczniu 1999 roku zawiązał się kolejny krąg młodych małżeństw, pilotowany początkowo przez państwa Strumińskich ze wspomnianego kręgu o. Radosława. Z czasem pojawiły się pierwsze śluby par pochodzących ze wspólnoty młodzieżowej (pierwsi byli Ania i Grzegorz Plackowscy w 1999 roku). W 2000 roku powstała grupa dorosłych, przez pewien czas prowadzona przez Stanisławę Orzeł INMK. Z kolei w latach następnych wznowiły działalność grupy Dzieci Bożych, a następnie Oazy Nowej Drogi (gimnazjaliści), animowane m.in. przez szczególnie temu oddaną Jolę Białek oraz Agnieszkę Stacherę. Prawą ręką moderatora pozostawała Ela Kozyra, natomiast w 1999 roku przeprowadzono pierwsze wybory trzeciej osoby odpowiedzialnej, w wyniku których wybrano Katarzynę Węglarczyk (pełniącą również funkcję animatorki muzycznej).

Rozwój gałęzi studenckiej wiązał się m.in. z organizacją cyklu studenckich Oaz Nowego Życia w Czechach w latach 1998-2000, prowadzonych przez o. Waldemara z udziałem naszej diakonii. Duży nacisk położono na formację duchową: dwukrotnie przeżyliśmy seminarium wiary według Heriberta Mülena (najpierw animatorzy w 1997 roku, a następnie cała wspólnota w roku 2000), odbywało się też regularnie studium tekstów założyciela Ruchu, Sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. Stopniowo nasza wspólnota stawała się głównie wspólnotą animatorów. Wyraźniej ukształtowały się poszczególne diakonie, w tym – jako pewna nowość, zaproponowana przez Gabrielę Skórę – diakonia miłosierdzia. W dalszym ciągu posługiwaliśmy podczas niedzielnej „młodzieżowej” Eucharystii, w międzyczasie przeniesionej na godzinę 19.00 (obok „jedenastek”, które pozostały „dziecięce”). Formą zaangażowania wspólnoty w klasztorne duszpasterstwo stało się również prowadzenie czuwań – wielkopostnych i przed Zesłaniem Ducha Świętego. Patrząc wstecz można powiedzieć, że czasem szczególnej łaski Pana i – co za tym idzie – ożywienia naszej wspólnoty był Rok Jubileuszu (m.in. zimowe Rekolekcje Wielkiego Jubileuszu w Tenczynie).

Odkąd o. Waldemar został mianowany moderatorem prowincjalnym, wspólnota coraz bardziej angażowała się w posługę na rzecz Ruchu Światło-Życie w całej prowincji i na forum ogólnopolskim. Krakowscy oazowicze mieli swój udział m.in. w organizacji zimowych rekolekcji dla animatorów, prowincjalnych dni wspólnoty oraz spotkań moderatorów i odpowiedzialnych, rekolekcji Triduum Sacrum, Kursu Oazowego Diakonii Animatorów, pierwszej w prowincji Oazy Rekolekcyjnej Diakonii czy Kursu Oazowego dla Animatorów Diakonii Modlitwy i in. Animatorzy zaczęli brać udział w ogólnopolskich spotkaniach Ruchu, tj. w Kongregacji Odpowiedzialnych w Częstochowie czy Centralnej Oazie Matce w Krościenku nad Dunajcem. Wielu przyjęło krzyże animatorskie, a kilka osób (wśród nich moderator) zostało pobłogosławionych do powołanego w 2000 roku Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”.

Wypada wspomnieć, że sześcioletni czas moderowania wspólnoty krakowskiej przez o. Waldemara zaowocował również zbliżeniem z Ruchem w archidiecezji krakowskiej. Kilka osób wzięło udział w Rejonowej Szkole Animatora, a nasze diakonie miłosierdzia i modlitwy podjęły próby współpracy z diakoniami diecezjalnymi. Wiosną 2002 roku zorganizowaliśmy bal charytatywny pod hasłem „powrót do PRL”, w którym wzięło udział blisko sto osób, wśród nich wielu gości spoza oazy. W jakimś stopniu przypadło nam w udziale ożywianie Ruchu Światło-Życie w Krakowie na poziomie akademickim. Zaczęło się od wypraw ewangelizacyjnych, podejmowanych wspólnie ze Wspólnotą Emmanuel do akademików AGH (tzw. miasteczko studenckie). Jesienią 2002 roku zorganizowaliśmy pierwszy w Krakowie Dzień Wspólnoty oazowiczów studentów, a w lutym 2003 roku, w naszym ośrodku w Krakowie-Olszanicy – pierwszą Oazę Modlitwy dla studentów i pracujących (po niej przyszły następne).

2003-2005: moderacja o. Tomasza – wzrastanie w modlitwie

Od kilku już lat z o. Waldemarem współpracował (głównie, ale nie tylko, przy okazji rekolekcji letnich) o. Tomasz Duszyc. Nie było więc dla nikogo zaskoczeniem, że kiedy o. Waldemar objął funkcję proboszcza w Nowej Soli w roku 2003, nowym opiekunem wspólnoty krakowskiej został właśnie o. Tomasz. Tym razem zmiana moderatora odbyła się „bezboleśnie”, z uwagi, po pierwsze, na większą niż przed laty dojrzałość i samodzielność wspólnoty, a po drugie – na zbliżoną wizję rozwoju wspólnoty reprezentowaną przez obu moderatorów. W dalszym ciągu rozwijały się diakonie, wśród nich diakonia modlitwy, szczególnie umiłowana przez nowego moderatora. Niewątpliwie miało to również związek z letnimi Oazami Rekolekcyjnymi Animatorów Modlitwy, prowadzonymi wspólnie (według autorskich projektów) przez o. Waldemara i o. Tomasza przy aktywnym udziale krakowskiej diakonii w każde wakacje począwszy od 2003 roku, a także z kolejnym seminarium wiary, przeżytym przez wspólnotę tej jesieni. W roku 2004 skończyła się (druga już) kadencja Kasi Węglarczyk jako odpowiedzialnej wspólnoty i po nowych wyborach funkcję tę przejęła Gabriela Skóra.

Staraliśmy się, na miarę naszych sił, realizować wezwanie do otwarcia się wspólnoty, wyjścia do ludzi, ewangelizacji, które to wezwanie – jak odczytywaliśmy – kierował do nas Bóg. W ramach tej posługi „na zewnątrz”, wiosną 2005 roku zorganizowaliśmy seminarium wiary po raz następny, tym razem jako prowadzący, dla wszystkich chętnych osób z kapucyńskich wspólnot (nie tylko oazowej) i spoza nich. Wzięliśmy udział w ewangelizacji młodzieży przygotowującej się do bierzmowania w Krakowie-Olszanicy. W dalszym ciągu włączaliśmy się w Oazy Modlitwy, przeżywane zarówno w wymiarze wspólnotowym, jak i szerszym, prowincjalnym. Na polu współpracy z Ruchem Światło-Życie na szczeblu diecezjalnym i ogólnopolskim uczestniczyliśmy m.in. w przygotowaniu Dnia Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (marzec 2004), wzięliśmy też udział w jubileuszowej pielgrzymce Ruchu na Jasną Górę (czerwiec 2004). Wspólnota zaangażowała się również na trwałe w dzieła duszpasterskie podejmowane przy naszym klasztorze, m.in. z inicjatywy o. Rafała Szymkowiaka, takie jak comiesięczne uroczyste Eucharystie wspólnot czy wielkopostne sceniczne drogi krzyżowe. Do oprawy liturgicznej i muzycznej cotygodniowych mszy św. niedzielnych doszło jeszcze wydawanie folderku z czytaniami i rozważaniami, który rozdawaliśmy wiernym (2003-2005).

Aktualne życie wspólnoty: w stronę ewangelizacji

O. Tomasz Duszyc pełnił funkcję moderatora krakowskiej wspólnoty przez dwa lata, podczas gdy odpowiedzialnym za Ruch Światło-Życie w całej prowincji pozostawał nadal o. Waldemar Korba. Latem 2005 roku ten ostatni został jednak wybrany prowincjałem krakowskiej prowincji kapucynów, co wymusiło niejako rezygnację z funkcji moderatora prowincjalnego. Został nim o. Augustyn Chwałek, który w konsekwencji przejął też opiekę nad naszą wspólnotą; z kolei dla jej uczestników oznaczało to kontynuację zaangażowania na rzecz diakonii prowincjalnej (np. pomoc w przeprowadzeniu w Krakowie w roku 2007 pierwszej kapucyńskiej Szkoły Animatora dla oazowiczów z całej prowincji). W dalszym ciągu o. Augustynowi pomagali: moderatorka Ela Kozyra i odpowiedzialna Gabi Skóra (wybrana w październiku 2006 na drugą kadencję) oraz o. Tomasz jako opiekun diakonii modlitwy. Jesienią 2007 roku stanowisko odpowiedzialnej wspólnota powierzyła z kolei Ewie Wójcickiej. Od pewnego czasu w życiu wspólnoty uczestniczą też bracia klerycy, m.in. br. Łukasz Kopeć pełniący nieoficjalną funkcję wicemoderatora (2008-2009).

W naturalny sposób obok studentów pojawia się coraz więcej osób pracujących. Wielu spośród nas skończyło studia i zmaga się z początkami działalności zawodowej, poszukując zarazem nowej, właściwej dla swego stanu formy zaangażowania w życie Ruchu i Kościoła. Niektórzy opuszczają wspólnotę, decydując się na przeprowadzki poza Kraków czy wyjazdy zagranicę, lub też wstępując na drogę powołania zakonnego (latem 2006 – Sabina Głowacz i Paweł Koniarek). Kolejne pary zawierają sakrament małżeństwa (w samym roku 2008 mieliśmy cztery wspólnotowe śluby!) i z czasem zasilają zazwyczaj kręgi rodzin, których aktualnie jest już pięć. Wielką radością są przychodzące do nas nowe osoby, często oazowicze formujący się niegdyś w rodzinnych diecezjach (szczególnie bielsko-żywieckiej), a teraz poszukujący w Krakowie wspólnoty studenckiej czy ludzi dorosłych. Każdemu staramy się przydzielić „anioła stróża”, pomagającego zaaklimatyzować się w nowej wspólnocie. W ramach troski o bliźniego, zainspirowanej wrażliwością duszpasterską o. Augustyna, realizujemy również program wzajemnej modlitwy (w parach dobieranych co tydzień losowo). Modlimy się też wstawienniczo za naszą wspólnotę w ramach codziennej adoracji Najświętszego Sakramentu (piętnastominutowe dyżury dla chętnych).

Wspólnota kontynuuje swoje zaangażowanie w kapucyńskie duszpasterstwo w ramach poszczególnych diakonii. Uczestniczymy w stałych punktach życia przyklasztornej wspólnoty wiernych. Jednym z większych przedsięwzięć było przygotowanie i przeprowadzenie trzydniowych wielkopostnych rekolekcji dla studentów i nie tylko (marzec 2006). Rozwija się diakonia miłosierdzia, która podjęła m.in. takie inicjatywy, jak tradycyjny już charytatywny kiermasz ciasteczek (tzw. „faustynek”) w Niedzielę Miłosierdzia czy odwiedziny w krakowskim więzieniu (2006-2007). Z kolei diakonia muzyczna, w zmieniającym się składzie (nie tylko śpiewający, ale też instrumentaliści), coraz ściślej współpracuje z kapucyńską scholą. W 2007 roku wprowadziliśmy zwyczaj rozpoczynania czwartkowego spotkania wspólną Eucharystią w kościele, dlatego też zrezygnowaliśmy z oprawy muzycznej niedzielnych „dziewiętnastek” na rzecz czwartku. Formą włączenia się w życie Kościoła powszechnego jest też pomoc w zorganizowaniu przy ul. Loretańskiej punktu Taizé, będąca naturalną kontynuacją istniejącej od kilku lat we wspólnocie sympatii dla tego ruchu. Jak się zdaje, cennym rysem tych wszystkich pól zaangażowania jest pogłębiające się otwarcie na współpracę z przedstawicielami innych ruchów i grup.

W roku 2007 wspólnota Ruchu Światło-Życie przy krakowskim klasztorze kapucynów obchodziła uroczysty jubileusz 25-lecia, którego hasłem stało się „Magnificat”. Świadomi wyjątkowego prowadzenia przez Pana na przestrzeni tych lat, dziękowaliśmy Mu za wszystkie otrzymane łaski, starając się dotrzeć z zaproszeniem na to święto do dawnych członków i przyjaciół wspólnoty. Mamy jednak świadomość, że stoją przed nami nowe wyzwania. Odpowiadając na znaki czasu, jak również włączając się w kierunek rozeznawany przez cały Ruch, czujemy się dziś szczególnie powołani do ewangelizacji i poszukujemy wciąż właściwej formy zaangażowania w to dzieło, zarówno poprzez podejmowanie konkretnych akcji (np. „talony na spowiedź” w Wielkim Poście 2008), jak i poprzez formację przygotowującą do samodzielnego dawania świadectwa (jak choćby seminarium na podstawie rozważań kard. Leona Suenensa w roku 2007/2008). Kiełkuje diakonia ewangelizacji. Wielką radością jest zaangażowanie niektórych członków wspólnoty w wolontariat misyjny (od grudnia 2008 mamy naszą przedstawicielkę w RCA – lekarkę Alicję Toton). Jedną z najnowszych form aktywnego włączania się w życie Kościoła i kraju są prowadzone przez naszą wspólnotę comiesięczne otwarte modlitwy za miasto Kraków.