Historia wspólnoty


Historia powstania Wspólnoty Ruchu Światło-Życie w Sędziszowie Młp. sięga 1982 roku. Wówczas Ewa Świderska i Gosia Łopuszyńska, za namową o. Karola Jopka, jak same wspominają „pojechały w ciemno do Pyzówki na pierwszy stopień…”.

Po powrocie z tych rekolekcji o. Karol, który był pierwszym opiekunem naszej wspólnoty, poprosił Ewę aby podjęła się prowadzenia z młodzieżą oraz dziećmi z Sędziszowa i okolic podobnych spotkań, jak te, których doświadczyła na rekolekcjach letnich. Wówczas na Oazę Dzieci Bożych przychodziło kilka do kilkunastu osób. W tym czasie „najistotniejszą rzeczą było, żeby przychodzić, żeby się spotykać i żeby się wspólnie modlić”. Początkowo wszystkie obowiązki spoczywały na barkach Ewy. Jednak z czasem część prowadzonych przez nią Dzieci Bożych – tych największych entuzjastów, zaczęła sama wyjeżdżać na rekolekcje letnie i pomagać w prowadzeniu młodszych grup.

Po odejściu o. Karola na inną placówkę, opiekę duchową nad wspólnotą od 1988 roku pełnił o. Klemens Blajda. Wspólnota liczyła wówczas 20 osób.

Prawdziwy rozkwit wspólnoty sędziszowskiej nastąpił kilka lat później, w 1991 roku, kiedy obowiązki moderatora przejął o. Zdzisław Duma, a pomagał mu w tym dzielnie br. Robert Sylwester. Wspólnota liczyła wtedy około 100 uczestników. W tym też czasie zaczęły odbywać się regularne spotkania naszej wspólnoty oraz animowane przez nas do dziś niedzielne Msze Święte o godzinie dziesiątej. Oaza w tym czasie spotykała się także na piątkowych modlitwach wieczornych, sobotnich spotkaniach w grupach i śpiewie.

Od września 1993 roku zajął się nami br. Czesław Gadacz. Odtąd co rok, a czasami nawet częściej, nasza wspólnota doświadczała zmiany moderatora. I tak od września 1994 r. był nim br. Sergiusz Ślęzak. We wrześniu 1995 r. funkcję opiekuna oazy przejął o. Roman Rusek. Wspólnota powiększyła się o kolejnych członków, którzy później przez wiele lat pełnili funkcję animatorów.

We wrześniu 1996 r. naszym opiekunem został o. Maciej Styburski. Wówczas we wspólnocie nastąpił rozłam. Część ze starszych osób należących do tej pory do naszej wspólnoty postanowiło odejść do tworzonej przez o. Macieja Odnowy w Duchu Świętym.

Od września 1997 r. moderatorem został o. Andrzej Rudnik, od września 1998 r. był nim o. Zbigniew Wszołek, od września 1999 r. o. Czesław Gadacz, a od marca do czerwca 2000 r. br. Marek Bakierzyński.

We wrześniu 2000 roku opiekę nad naszą wspólnotą przejął o. Antoni Kowalski, który funkcję moderatora pełnił do 2003 r. Był to kolejny okres świetności dla naszej wspólnoty. Z 36 osób, które liczyła wówczas nasza wspólnota rozrośliśmy się do pokaźnej grupy 100 osób. W tym czasie pojawiła się u nas tradycja organizowania w maju wieczornych Majówek pod figurą Matki Bożej Niepokalanej, znajdującej się na placu klasztornym, a także wspólnotowych rekolekcji i dni skupienia w trakcie trwania roku oazowego. Nie brakowało także wspólnych wyjazdów w najpiękniejsze zakątki Polski. Rozwojowi naszej wspólnoty pomagała nie tylko wspólna modlitwa i zabawa, ale także wspólna praca. W tym czasie narodził się pomysł sprzedawania zniczy przed świętem Wszystkich Świętych – „Akcja Znicz” i sianka przed Bożym Narodzeniem – „Akcja Sianko” oraz nagranie własnej płyty z piosenkami religijnymi.

We wrześniu 2003 roku moderatorem został o. Mirosław Dudzis, a dla naszej wspólnoty nastał czas „wielkich zmian”, czas trudu i walki o to, aby trwać, aby nie rezygnować z tego, co zostało wypracowane przez wcześniejsze lata.

We wrześniu 2005 roku naszym opiekunem został o. Marek Haśko. Trzy lata budowania razem z nim Wspólnoty to dalszy czas oczyszczenia, odkrywania po co właściwie każdy z nas jest we Wspólnocie, to także okres wielu wspólnych wyjazdów w różne części Polski, odkrywania Piękna Stwórcy w Jego stworzeniu.

Wraz z początkiem wakacji 2008 roku obowiązki naszego moderatora przejął o. Piotr Ferfecki. Nastał tym samym w jakimś stopniu nowy rozdział życia naszej wspólnoty, rozdział którego nie sposób oceniać, bo nadal trwa.

Jak wszędzie i w naszej wspólnocie raz jest gorzej, raz lepiej… ale trwamy i właśnie to, że trwamy już od ponad 26 lat jest największym cudem i wyłączną zasługą tego który nas gromadzi – Jezusa Chrystusa.