Rekolekcje zimowe wspólnot z Krosna i z Sędziszowa Młp. (2009)

Rekolekcje zimowe wspólnot z Krosna i z Sędziszowa Młp. (2009)

W dniach od 2 do 6 lutego 2009 nasza Wspólnota Oazowa gromadząca się przy klasztorze braci mniejszych kapucynów w Krośnie, a także oazowicze z Sędziszowa Małopolskiego, wyjechali razem na rekolekcje do Zboisk koło Sanoka w gminie Bukowsko.

Czas ten pragnęliśmy ofiarować w zupełności Bogu – modląc się, kontemplując Jego Słowo oraz spędzając go z wspaniałymi ludźmi.

Nasz wyjazd od dawna był planowany przez kadrę animatorską, która ustalała szczegóły dotyczące zarówno samego wyjazdu, jak i pobytu w ośrodku. Jednak gdyby nie pomoc Boża i Opatrzność, która nam sprzyjała, to pewnie do rekolekcji by nie doszło. Wszystko oddawaliśmy Najwyższemu i to w Nim pokładaliśmy nadzieję, iż sprawy tak się ułożą, że będzie nam dane spędzić ten cudowny czas ferii zimowych właśnie w Ośrodku Caritas w Zboiskach.

Wszystko się udało, i tak w poniedziałek około godziny 14-stej wyruszyliśmy w drogę. Na miejscu przywitała nas wspólnota z Sędziszowa Małopolskiego, która jak się okazało, była pierwsza w ośrodku. Pierwszy dzień generalnie opierał się na wspólnej integracji. Został także dokonany podział na grupy. Animatorami zostali: Kasia Pazdan (Sędziszów Młp.) Magdalena Zajchowska (Krosno) i Kamil Mąka (Krosno). Wieczorem sprawowana była Eucharystia. Rekolekcjom przewodniczył nasz moderator br. Marek Lisowski.

Tematem przewodnim dnia drugiego było Słowo Boże. Na ten temat została wygłoszona konferencja. Bardzo mocno „odbieraliśmy” od Pana Boga znaki, które kapłan przekazywał nam w Słowie Bożym. Tego też dnia odbył się Bieg Samarytański, w którym grupy zmagały się z trudem zadań związanych z Ewangelią Chrystusową. Następnie miało miejsce Nabożeństwo Pokutne. Podczas tego nabożeństwa był czytany rachunek sumienia, dzięki któremu osoby bardzo odważnie wstawały i szły na spotkanie z Chrystusem w sakramencie pokuty i pojednania. Czyste serce – wielka ulga i uwielbienie Boga – takie to uczucia towarzyszyły nam po tym przepięknym nabożeństwie.

Trzeciego dnia mówiliśmy o Liturgii, o tym jak my ją przeżywamy i o tym jak dziękujemy Bogu za otrzymane dary. Tego też dnia odbyliśmy bardzo ważną lekcję o szacunku do ludzi modlących się i o szacunku do samego Boga. Nauczyliśmy się dziękować, mówiąc tak po prostu – „Kocham Cię”. Również spotkania w grupach dotyczyły tematu liturgii. Wspólna praca i integracja oraz niekończące się dyskusje – tak by można było w skrócie opisać to, co się działo na tak zwanych „grupówkach”.

W czwartek wdrażaliśmy się w temat Diakonii i Służby. Uczyliśmy się wielkiej pokory i pełnego oddania naszemu Ojcu. Mówiliśmy po raz kolejny o szacunku do Niego, o tym jak bardzo nas ukochał i o tym, że powinniśmy służyć Bogu chwaląc przez to Jego Imię. Naszym zadaniem było słuchanie – „Bóg mówi, wstań i chodź…” – pokora i oddanie.

Na rekolekcjach był też czas na rekreację, rozmowę, zabawę, aczkolwiek nie przyćmiło to naszego głównego celu – spotkania z Panem Bogiem. Rekolekcje powoli dobiegały końca, a nikomu tak naprawdę nie chciało się wracać do domu. Ostatniego dnia oglądaliśmy film dotyczący wielkiej przyjaźni, po nim odbyła się krótka dyskusja. Nasze rekolekcje podsumowywała agapa, czyli wielka uczta miłości z Panem Bogiem i z naszymi przyjaciółmi. Następnie odbyła się godzina świadectw, kiedy to każdy dziękował Bogu za ten błogosławiony czas.

„Wszystko co dobre szybko się kończy” i tak też było z naszymi rekolekcjami. Ośrodek opuszczaliśmy z łezką w oku, a dźwięk gitar słychać jeszcze było w drodze powrotnej. Rekolekcje te pozostaną w pamięci wszystkich na bardzo długo. Za ten cudowny czas – dziękować tylko i wyłącznie Bogu.

Kamil Mąka
Wspólnota z Krosna